PSYCHO PASS – 12

「Devils’ Crossroad」

Eindelijk, na ongeveer anderhalve week van tegenvallende eerste afleveringen van dit bijzonder schrale winterseizoen, kwam de donderdag langs; naast Sasami-san@Ganbaranai – welke ik hier op Animees ga volgen -, Haganai NEXT en Kotoura-san – welke ik op HAT ga volgen – betekende dit ook dat PSYCHO PASS eindelijk weer zou beginnen met uitzenden. Man, ik heb deze serie wel gemist in de twee á drie weken dat het op pauze was gezet. Ach, zo’n pauze kan altijd nog erger zijn, toch?

De laatste aflevering, een soort mid-serie finale, was fenomenaal goed en eindigde min of meer op een climax, waarbij Makishima Akane mentaal gezien helemaal de grond in heeft getrapt en het zou zeer moeilijk zijn om een dergelijk niveau direct weer te kunnen evenaren. Dus wijs als de makers zijn geweest hebben ze dit niet eens geprobeerd. In plaats daarvan beginnen we relatief rustig aan de tweede helft van de serie met een gehele aflevering gewijd aan het verleden van Kunizuku Yayoi. Dat werd hoog tijd ook, want alhoewel we halverwege de serie zijn weten we eigenlijk zo goed als niets over haar. Van de rest van de Enforcers weten we kleine beetjes die opgepikt zijn tussen de bedrijven door, maar van haar weten we alleen dat ze mogelijk lesbische trekjes heeft en dat ze de enige vrouwelijke Enforcer is van het team. Ze is verder nogal stil en zakelijk en laat eigenlijk over het algemeen weinig los over zichzelf.

Dus groot was mijn verbazing toen ik er achter kwam dat ze een muzikant is! Of is geweest. Niet alleen dat, het verbaasde mij eigenlijk al min of meer dat er überhaupt muziek gemaakt wordt in de samenleving van PSYCHO PASS. Misschien dat ik toch meer beïnvloed ben door deze serie dan ik had verwacht? In ieder geval, er bestaat dus wel degelijk  zoiets als muziek, maar deze wordt zwaar gereguleerd door het Sybil Systeem. Blijkbaar wordt muziek gezien als een zeer passievolle en emotioneel krachtig fenomeen, welke zowel kan helen als kan schaden, wat eigenlijk niet te ontkennen valt. Iedereen heeft wel muziek waar hij blij van wordt of waar hij juist zijn woede en frustratie in terugvindt, wat van grote invloed is op je gemoedstoestand van dat moment. Vandaar dat het Systeem heeft besloten om te reguleren wie er wel en wie er niet geschikt is om muziek te maken. Aan de ene kant snap ik dit wel een beetje, gezien vanuit de manier waarop het Sybil Systeem werkt, maar onderhand weten we ook dat dit systeem niet feilloos is. Nog belangrijker dan dat is echter dat het creëren van een Systeem dat bepaald of je wel of geen muziek mag maken heel onnatuurlijk op mij overkomt. Muziek is een heel persoonlijke uiting van jezelf, iets waar veel mensen dagelijks hun hart en ziel in stoppen en het voelt gewoon fout aan om dat te verbieden. Dat kan alleen maar frustraties in de hand werken, waardoor de gevolgen soms zeer fataal kunnen zijn.

Interessant om te zien is de tweedeling die er bestaat tussen geautoriseerde muzikanten en de clandestiene bandjes. Ik denk dat we er wel van uit kunnen gaan dat het contact met deze laatste variant de reden is dat de Psycho Pass van Yayoi is gestegen. Vandaar ook dat haar bandlid haar behandelde alsof Rina haar met een roestige, van AIDS vergeven spuit heroïne aan het toedienen was in plaats van haar nagels te lakken. Rina beweert in die scene dat het onzin is om alleen muziek te maken om in een goed blaadje te komen te staan bij het Systeem. Rina speelt muziek omdat ze er in gelooft en haar hart er in stopt, terwijl de band van Yayoi dit doet omdat het ze is toegestaan. Wanneer je te gepassioneerd bent van je muziek loop je een te groot risico dat je doorslaat en mag je het dus niet maken, wat impliceert dat degenen die het wél toegestaan is om muziek te maken dit met minder of zelfs geen passie doen. Het resultaat zal zijn dat er een hele hoop zielloze, ongeïnspireerde muziek zal zijn dat waarschijnlijk nergens naar klinkt. In dit opzicht is het heel ironisch dat Yayoi d’r bandlid beweert dat muziek van ongeautoriseerde bands waardeloos is.

FUWA FUWA TAIMU!

De titel van deze aflevering verwijst naar de keuze van Yayoi die ze moet maken tussen haar eigen leven en dat van haar vriendin, maar ook tussen gehoorzamen aan het Systeem of er juist tegen in gaan zoals Rina van plan is. Voor Yayoi ging het nooit om hogere idealen zoals jezelf vrijvechten van het Systeem, het enige dat zij ooit heeft gewild is samen met Rina op het podium staan en optreden. Voor Rina is dat echter niet genoeg, zij kan de overheersing van dit opgelegde Systeem niet verstouwen. Het is zoals die Molotov-gast al zei, dit is geen wereld waarin je werkelijk kan genieten van natuur, vrede en kunst, iets dat wel wordt beloofd maar waarvan ik nog maar bijzonder weinig heb teruggezien tot dusver. Daarnaast is de titel denk ik ook een verwijzing naar de film Crossroads – nee, niet die van Britney Spears – uit 1986. Een klassieker, zo u wilt. De reden dat ik dit denk is dat deze film ook gaat over muziek en een pact met de duivel, wat in principe is wat Yayoi sluit in deze aflevering.

Uiteindelijk komen we dus weer terug bij het onderliggende thema dat als een rode draad door PSYCHO PASS geweven is: blijf je gehoorzaam aan het systeem of doe je datgene waarvan jij gelooft dat het het juiste is om te doen? Als deze aflevering iets doet dan is het deze boodschap weer naar de voorgrond brengen, wat misschien geen slecht idee is aangezien het onderhand al zo’n week of twee is geweest sinds de laatste aflevering is uitgezonden. Wat ik zo fijn vind aan deze aflevering is dat het deze boodschap uitdraagt zonder het al te erg in je gezicht te duwen, terwijl tegelijkertijd Yayoi’s personage een extra dimensie krijgt. Een goed begin van de tweede helft.

Over beginnen gesproken, die nieuwe OP en ED zijn toch… minder. Ik had wel min of meer nieuwe versies verwacht, en op zich zijn deze niet echt slecht – het kan altijd slechter – maar de vorige versies waren zo uniek en iconisch dat het moeilijk is om deze te vervangen, laat staan te overtreffen. Overigens deed die nieuwe OP mij denken aan Zetsuen no Tempest en nu blijkt dat de OP van die serie door dezelfde band is gemusiceerd. Zouden ze soms geautoriseerd zijn?

- Cake

P.S.: Ik ben tegenwoordig weer actief op twitter, dus het is het nu ook waard (hopelijk) om mij daar op te volgen! T zou leuk zijn ;)