Sasami-san@Ganbaranai – 02

「In-House Security Guard」

Enigszins laat, maar beter dan nooit, presenteer ik u de tweede installatie in deze serie waarin ik op recenserende wijze een blik werp op de avonturen van een Ongemotiveerde Sasami-san. Tot nu toe moet ik bekennen dat ik dit de meest charmante serie vind van dit seizoen, ook al lijken er wel een paar schoonheidsfoutjes te zitten in deze nieuwste productie van SHAFT. Zoals jullie hebben kunnen lezen in de vorige recensie was ik eigenlijk al verkocht aan deze serie op het moment dat er boob-missiles ingezet werden en dat sentiment blijft nog steeds bestaan, zij het vanwege andere redenen.

Eerst de goeie dingen in deze aflevering. Zo is er de algehele stijl van die terugkomt in deze serie. O HAI SHAFT. Dat is wat mij deels zo aantrok in Bakemonogatari (mijn eerste SHAFT-serie) en een flink deel van die voorliefde vind ik terug in Sasami-san. Het zijn niet alleen de vreemde camerahoeken die het hem doen, het zijn ook kleine dingetjes die best veel impact hebben, zoals op het eind wanneer Sasami terug in bed kruipt. Dat gevoel kennen we allemaal toch wel? Je hebt de hele nacht lopen gamen of anime gekeken en je gaat lekker onder de dekens liggen, sluit je vermoeide ogen en droomt langzaam weg. Heerlijk. Of wanneer iemand met zijn vette vingers aan je toetsenbord/andere waardevolle spullen zit en je hebt dat eigenlijk liever niet. Ik ben dan meestal te beleefd om er iets van te zeggen, iets waar Sasami geen problemen mee heeft, maar het gevoel blijft hetzelfde ;)

Op de één of andere manier hou ik er wel van als er RPG-elementen in mijn anime zitten. Zo kan ik mij nog herinneren dat Haganai een hele RPG aflevering had waar ik nogal om gelachen heb en Level E heeft zelfs een hele arc aan dit thema gewijd. Goed, er zijn uitzonderingen, maar over het algemeen heeft het een bepaalde nostalgische waarde voor mij. Waarschijnlijk omdat ik al sinds jonge leeftijd (J)RPG’s heb gespeeld. Wat voor mij deze aflevering afmaakte was het gebruik van 2D sprite-achtige personages, wat overeenkomt met het tijdperk van de (S)NES, de hoogtijdagen voor RPG’s uit mijn jeugd. Wat mij in deze aflevering vooral opviel was de muziek toen die acht-koppige draak tevoorschijn kwam. De muziek die je hoort – rond 18:10 als je [gg] kijkt – zou zomaar op een 16-bit als boss theme kunnen dienen. Zoals die van Zelda: A Link to the Past. Dit soort kleine dingetjes maken deze serie voor mij zo charmant.

De vraag is echter of dit genoeg is, gezien de schoonheidsfoutjes die deze serie kent. Daarbij doel ik, misleidend genoeg, niet op de animatie, want dat is een persoonlijke voorkeur, maar met name op het tempo waarin het plot zich ontwikkeld. We zitten heel lang te kijken hoe iedereen zich in verschillende mate verdiept in het spel en alle grapperijen die daar bij horen en POEF! Opeens zitten we in het spel en blijkt dat het een creatie van Sasami is geweest van drie jaar geleden en BAM! De draak wordt ontheven van zijn plicht en hey, daar is die grappige ED al! Eeeh, oké. Het grootste deel van de aflevering is prima, en ook het laatste deel is op zich prima, maar de verhouding tussen deze twee is zoek naar mijn mening. Ze hadden er volgens mij ook twee afleveringen van kunnen maken, of misschien het deel in het spel zelf wat meer tijd kunnen geven ten koste van het voorafgaande.

Daarnaast ben ik het denk ik niet helemaal eens met de manier waarop we op een vrij droge manier direct allerlei informatie gedumpt krijgen aan het begin. Op zichzelf is ook dit geen ramp, maar gezien de eerste aflevering waarin we totaal géén informatie kregen voelt ook dit een beetje scheef aan.  Verrassend was dat het niet Sasami is maar Broer-kun die de oppergod van al dat bestaat is, in tegenstelling tot wat ik vorige keer dacht. Hoewel ik wel vermoedde dat het misschien Broer-kun kon zijn, leek het mij minder waarschijnlijk. De vraag is nu of hij zich hier bewust van is? Ik denk het namelijk niet. Wat mij bij de Yagami-zussen brengt.

We hebben geen idee wie of wat ze zijn, zoveel wordt door Sasami zelf ook toegegeven, maar tot nu toe wordt er ook geen poging gedaan om hun personages uit te diepen. Ik heb deze week weinig nieuws geleerd over wie ze zijn, behalve dan dat ik een bevestiging heb gekregen dat Tama nog een onschuldige basisscholier is, wat een hoop verklaard over haar gedrag. Van de drie zussen vind ik haar het meest vermakelijk. Bovendien ben ik een beetje verliefd geworden op dit screenshot <3 Wacht, is dat niet een beetje pedo van mij?… Ahem, ik dwaal af, het punt is dat ik meer wil weten over hen en als dat niet gebeurd tijdens de volgende aflevering dan zal ik enorm teleurgesteld zijn!

Misschien is het een eenmalig iets, deze probleempjes, het is nog te vroeg om daar over te oordelen. Voorlopig heb ik nog genoeg aan de SHAFTigheid van de serie en de charme die het uitstraalt en ook het hele idee van goden die overal bestaan en de oppergod willen pleasen verveelt nog lang niet, dus ik denk dat deze serie voorlopig nog wel goed blijft.

- Cake

P.S.: Het is denk ik maar goed dat Sasami niet meer de krachten van Amaterasu bezat op dit moment! Brrrr!!
P.P.S.: En als we het dan toch over eng hebben, Tsurugi beschikt over een griezelige rape-face!